TIGblogs - montjoile

” Es de noche: a esta hora hablan más fuerte todos los manantiales. Y también mi alma es un manantial. Es de noche: sólo ahora se despiertan todas las canciones de los amantes. Y también mi alma es la canción de un amante. Hay en mí algo insatisfecho, algo insaciable, que quiere hablar. Hay en mí un ansia de amor, que habla asimismo el lenguaje del amor.

Luz soy: ¡Ay, si fuera noche! Mas ésa es mi soledad, estar circundado de luz. ¡Ay, si yo fuese noche y oscuridad! ¡Cómo iba a sorber de los pechos de la luz! ¡ Aun a vosotras os bendecería, pequeñas estrellas centelleantes, luciérnagas del cielo! Vuestros regalos de luz me darían la dicha. Pero yo vivo en mi propia luz, yo reabsorbo en mí las llamas que de mí brotan. Desconozco la felicidad del que recibe; con frecuencia he soñado que el robar debe ser más deleitoso que el aceptar.

En eso está mi pobreza: mi mano nunca descansa de dar. Ésta es mi envidia: ver ojos que aguardan con avidez y noches en vela de anhelo. ¡Malaventurados los que dais! ¡Oh, eclipses de mi sol! ¡Oh, anhelo de anhelar! ¡Oh, hambre devoradora dentro de la hartura! Ellos toman de mí: ¿pero toco yo siquiera su alma? Entre el dar y el aceptar media un abismo: el abismo más pequeño es el más difícil de salvar.

De mi belleza brota un hambre: yo quisiera dañar a aquellos a quienes ilumino, y robar a aquellos a quienes colmo de regalos.¡Tanta es mi hambre de maldad! Retirar la mano cuando ya otra mano se extiende hacia ella; vacilar como la cascada antes de despeñarse - ¡Tanta es mi hambre de maldad! Tal venganza se imagina mi plenitud; tal maldad incuba mi soledad.

¡Mi gozo de dar murió a fuerza de dar, mi virtud se cansó de sí misma por su misma exuberancia! Quien siempre regala, expuesto está a perder el pudor; a quien siempre distribuye, la mano y el corazón se le encallecen de tanto repartir. Mis ojos no se inundan ya de lágrimas ante la vergüenza de los que piden; mi mano se ha endurecido, ya no siente el temblor de las manos ya llenas. ¿Adónde fueron las lágrimas de mis ojos y la gala de mi corazón? ¡Oh, soledad de los generosos! ¡Oh, silencio de los que brillan!

Muchos soles giran en los espacios vacíos. A todo lo que es oscuro le hablan con su luz,-para mí callan. ¡Ay, así es la enemistad de la luz contra lo que brilla: despiadada sigue su camino! Injusto en lo más hondo de su corazón contra cuanto brilla: frío para con los soles: así caminan todos los soles. Semejantes a huracanes, vuelan los soles por sus órbitas.

Siguen en su voluntad inexorable: ésa es su frialdad. ¡Ay, sólo vosotros, los oscuros y nocturnos, extraéis calor de lo que brilla, solamente vosotros bebéis la leche y consuelo de las ubres de la luz! ¡Ay, hielo que me rodea, hielo abraza mi mano¡ ¡Ay, en mí hay sed, que desfallece por vuestra sed! Es de noche: ¡ay, que yo tenga que ser luz! ¡Y sed de lo nocturno! ¡Y soledad!

Es de noche: a esta hora brota de mí mi deseo, cual una fuente. - Hablar es lo que deseo. Es de noche: a esta hora hablan más fuerte todos los manantiales. Y también mi alma es una fuente saltarina. Es de noche: a esta hora despiertan las canciones de los amantes, y también mi alma es la canción de un amante.”

La chanson de la nuit
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
? Il est de nuit : à cette heure parlent davantage de fort toutes les sources. ET aussi mon âme est une source. Il est de nuit : seulement maintenant on réveille toutes les chansons des amants. ET aussi mon âme est la chanson d'un amant. Il y a en moi quelque chose insatisfait, quelque chose insatiable, qui veut parler. Il y a en mo'une anxiété d'amour, qui parle de même le langage de l'amour.

Lumière je suis : Ay, s'il était nuit ! Plus celle-là il est ma solitude, d'être entouré de lumière. Ay, si j'étais nuit et obscurité ! Comment il allait sorber des poitrines de la lumière ! Encore vous bendecería, petites étoiles centelleantes, luciérnagas du ciel ! Vos cadeaux de lumière me donneraient le cette. Mais je me vis dans ma lumière propre, reabsorbo en moi les flammes qui de de moi poussent. Je ne connais pas le bonheur del qu'il reçoit ; fréquemment j'ai rêvé qui voler doit être deleitoso qu'accepter.

Dans cela il est ma pauvreté : ma main ne repose jamais de donner. Celle-ci est mon envie : voir des yeux qui attendent avec avidité et nuits en bougie d'aspiration. Malaventurados ceux que vous donnez ! Oh, éclipsez du mon soleil ! Oh, aspiration d'aspirer ! Oh, faim dévorante dans la hartura ! Ils prennent de de moi : mais touche-t-elle au moins son âme ? Entre donner et accepter moyenne un abîme : l'abîme plus petit est le plus difficile à sauver.

De ma beauté pousse une faim : je voudrais endommager à ceux à ceux qui illumine, et voler ceux à auxquels je comble de cadeaux. Tant est ma faim de méchanceté ! Retirer la main quand une autre main sera étendue déjà envers elle ; hésiter comme la cascade avant de despeñar - Tant est ma faim de méchanceté ! Une telle vengeance est imaginée ma plénitude ; une telle méchanceté incube ma solitude.

Ma joie de donner est mort à force de donner, ma vertu a été fatiguée de de lui-même par son même exuberancia ! Celui qui donne toujours, exposé il est à perdre la pudeur ; à à laquelle il distribue toujours, la main et le coeur se lui de tant de distribuer. Mes yeux ne sont pas déjà inondés de larmes devant la honte dont ils demandent ; ma main s'est durcie, ou n'consigne pas le tremblement des mains déjà pleines. Où ont été les larmes de mes yeux et le gala de mon coeur ? Oh, solitude de de ce qui est généreux ! Oh, silence de desquels ils brillent !

Beaucoup de soleils tournent dans les espaces des vides. À à tout ce qui est foncé la parlent avec sa lumière, - pour mo'ils font taire. Ay, est ainsi l'enemistad de la lumière contre ce qu'il brille : impitoyable il suit son chemin ! Injuste dans lui plus profond que son coeur contre autant qu'il brille : froid envers les soleils : marchent ainsi tous les soleils. Des ressemblances à des ouragans, volent les soleils par leurs orbites.

Ils suivent dans leur volonté inexorable : celle-là est sa froideur. Ay, seulement vous, ce qui est foncés et nocturnes, extrayez chaleur de de ce qui brille, seulement vous buvez le lait et le réconfort des mamelles de la lumière ! Ay, glace qui m'entoure, glace embrasse ma main Ay, en mo'il y a soif, qui défaille par votre soif ! Il est de nuit : ay, que je dois être lumière ! ET soif de de ce qui est nocturne ! ET solitude !

Il est de nuit : à cette heure pousse de de moi mon désir, quel une source. - Parler il est ce que je souhaite. Il est de nuit : à cette heure parlent davantage de fort toutes les sources. ET aussi mon âme est une source saltarina. Il est de nuit : à cette heure réveillent-ils les chansons des amants, et aussi mon âme est la chanson d'un amant. ?

La canzone alla notte
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
? Ha luogo alla notte: entro questo tempo tutte le molle parlano a più forte. Ed inoltre la mia anima è una molla. Ha luogo alla notte: soltanto ora tutte le canzoni degli amanti si svegliano. Ed inoltre la mia anima è la canzone di un amante. Insatisfecho è in me qualcosa, qualche cosa di insaziabile, che desideri per parlare. Ci è in me un'ansia di amore, quella inoltre parla la lingua dell'amore.

Luce sono: Ay, se notte esterna! Ma quell'è il mio solitude, essere circondato di luce. Ay, se fossi notte e l'oscurità! Come stava andando succhiare delle casse della luce! Anche a voi il bendecería, le piccole stelle scintillanti, lucciole del cielo! I vostri regali di luce lo davrebbero alla felicità. Ma vivo alla mia propria luce, reabsorbo di I in me le fiamme che di me compaiono. Non conosco il del di felicità che ricevi; ho sognato frequentemente quello che rubo devo essere più delizioso dell'accettando.

In quanto è la mia povertà: la mia mano non si riposa mai per dare. Questo è le mie invidie: per vedere gli occhi che attendono con il avidity e le notti nella candela bramosa. Malaventurados quelli che date! L'OH, eclissi del mio sole! L'OH, yearning yearn per! L'OH, fame tutto-consumante all'interno del hartura! Prendono da me: ma tocco I almeno la sua anima? Fra dare ed accettare media un abyss: il più piccolo abyss è più difficile da conservare.

Della mia bellezza causa una fame: Ho desiderato danneggiamento di quelli a coloro che illumino ed al rob a quelli a coloro che trabocco dei regali. Così tanto è la mia fame di badness! Per ritirarsi la mano quando un'altra mano già si estende verso lei; a vacillate come la cascata prima di cadere headlong - così tanto è la mia fame di badness! Tale vendetta immagina la mia pienezza; tale badness incuba il mio solitude.

La mia gioia a give è morto da forza di dare, la mia virtù stancata di se dal relativo stesso exuberance! Chi dà sempre, esposto deve perdere il pudor; a chi distribuisce sempre, la mano ed il cuore sono encallecen di distribuzione a lui tanto. I miei occhi non sono sommersi già delle rotture prima della vergogna di cui chiedono; la mia mano è stato indurita, più non ritiene il tremito delle mani già in pieno. Dove erano le rotture dei miei occhi e del finery del mio cuore? L'OH, solitude di quei generosi! L'OH, il silenzio di cui lucida!

Girata di molti soli negli spazi vuoti. A tutto che cosa è scuro parli lui con la relativa luce, - per me chiudono in su. Ay, così è enemistad della luce contro cui lucida: ruthless segue il relativo senso! Unjust dentro più in profondità del relativo cuore contro qualunque lucida: freddo verso i soli: così tutta la camminata dei soli. Rassomiglianze agli uragani, soli del mosca dalle loro orbite.

Seguono nel relativo dovranno inesorabile: quell'è la relativa freddezza. Ay, soltanto voi, oscurità e quelle nocturnal, estraete il calore di cui lucidate, solo bevete il latte ed il consolation dei ubres della luce! Ay, ghiaccio che circonda a me, ghiaccio mi abbraccia la mia mano Ay, è sete, che diventa debole dalla vostra sete! Ha luogo alla notte: ay, quello devo essere luce! E sete della cosa nocturnal! E solitude!

Ha luogo alla notte: entro questo tempo causa di me il mio desiderio, come fonte. - Parlare è che cosa desiderio. Ha luogo alla notte: entro questo tempo tutte le molle parlano a più forte. Ed inoltre la mia anima è una fonte di salto. Ha luogo alla notte: entro questo tempo svegli le canzoni degli amanti ed inoltre la mia anima è la canzone di un amante.?

Das Lied nachts
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
? Es ist nachts: bis zum dieser Zeit sprechen alle Frühlinge mit mehr Fort. Und auch meine Seele ist ein Frühling. Es ist nachts: nur jetzt wachen alle Liede der Geliebten auf. Und auch meine Seele ist das Lied eines Geliebten. Insatisfecho ist in mir etwas, unersättliches etwas, das es sprechen wünscht. Es gibt in mir eine Liebeangst, die spricht auch die Sprache der Liebe.

Licht bin ich: Ay, wenn äußere Nacht! Aber dieses ist meine Einsamkeit, umgeben zu werden des Lichtes. Ay, wenn ich Nacht und die Dunkelheit war! Wie es im Begriff war, von den Kästen des Lichtes zu saugen! Glätten Sie zu Ihnen bendecería, kleine funkelnde Sterne, Leuchtkäfer des Himmels! Ihre Geschenke des Lichtes würden dem Glück mich geben. Aber ich lebe in meinem eigenen Licht, I reabsorbo in mir die Flammen, die von mir erscheinen. Ich kenne nicht das Glück del, das empfängt; häufig habe ich den beraubend muß als annehmend herrlicher sein geträumt.

Dadurch, daß es meine Armut ist: meine Hand steht nie still, um zu geben. Dieses ist meine Neide: Augen sehen, die mit avidity und Nächte in yearning Kerze warten. Malaventurados die, die Sie geben! OH-, Eklipsen meiner Sonne! OH-, yearning yearn für! OH-, all-verbrauchender Hunger innerhalb des hartura! Sie nehmen von mir: aber Note I mindestens seine Seele? Zwischen dem Geben und dem Annehmen des Durchschnittes ein Abgrund: der kleinste Abgrund ist am schwierigsten zu speichern.

Von meiner Schönheit holt es weiter einen Hunger: Ich wollte zu denen beschädigen zu denen, die ich belichte, und zum Fruchtsirup zu denen zu denen, die überlauf der Geschenke. Ist soviel mein Hunger von Badness! Sich die Hand zurückziehen, wenn eine andere Hand bereits in Richtung zu ihr verlängert; zum vacillate wie der Kaskade, bevor headlong fallen - ist soviel mein Hunger von Badness! Solche Rache stellt sich meine Fülle vor; solcher Badness brütet meine Einsamkeit aus.

Meine Freude zum Geben starb durch Kraft des Gebens, meine Tugend erhält ermüdet von sich durch seine gleiche überschwenglichkeit! Wer immer gibt, herausgestellt soll sie das pudor verlieren; zu wem immer es verteilt, sind die Hand und das Herz encallecen vom Verteilen zu ihm so viel. Meine Augen werden bereits nicht von den Rissen vor der Schande überschwemmt, von der sie verlangen; meine Hand ist, glaubt nicht mehr dem Tremor der Hände bereits voll verhärtet geworden. Wo waren die Risse meiner Augen und der Pracht von meinem Herzen? OH-, Einsamkeit von den großzügigen! OH-, deren Ruhe glänzt!

Umdrehung vieler Sonnen in den leeren Räumen. Mit alles was dunkel ist, sprechen Sie mit ihm mit seinem Licht, - für mich schließen sie oben. Ay, ist so enemistad des Lichtes, gegen das es glänzt: unbarmherzig folgt es seiner Weise! Unjust innen tief von seinem Herzen gegen, was auch immer es glänzt: Kälte in Richtung zu den Sonnen: so aller Sonneweg. Ähnlichkeiten zu den Hurrikanen, Fliege Sonnen durch ihre Bahnen.

Sie folgen in seinen unerbittlichen Willen: dieses ist seine Kälte. Ay, nur Sie, Dunkelheit und die nächtlichen, Sie dessen Hitze glänzen extrahieren, nur Sie die Milch und den Trost von ubres des Lichtes trinken! Ay, Eis, das zu mir umgibt, Eis umfaßt meine Hand Ay, in mir ist Durst, der durch Ihren Durst schwach wird! Es ist nachts: ay, das muß ich Licht sein! Und Durst der nächtlichen Sache! Und Einsamkeit!

Es ist nachts: bis zum dieser Zeit holt es weiter von mir meinen Wunsch, als Quelle. - Zu sprechen ist, was Wunsch. Es ist nachts: bis zum dieser Zeit sprechen alle Frühlinge mit mehr Fort. Und auch meine Seele ist eine springende Quelle. Es ist nachts: bis zum dieser Zeit wachen Sie die Liede der Geliebten auf, und auch meine Seele ist das Lied eines Geliebten.?

A canção na noite
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
? Realiza-se na noite: por este tempo todas as molas falam a mais fort. E também minha alma é uma mola. Realiza-se na noite: somente agora todas as canções dos amantes acordam. E também minha alma é a canção de um amante. Insatisfecho é em mim algo, algo insatiable, que quer falar. Há em mim uma ansiedade do amor, aquela fala também a língua do amor.

Luz eu sou: Ay, se noite exterior! Mas esse é meu solitude, para ser cercado da luz. Ay, se eu for noite e a obscuridade! Como estava indo sugar das caixas da luz! Nivele-lhe o bendecería, estrelas sparkling pequenas, fireflies do céu! Seus presentes da luz dar-me-iam à felicidade. Mas eu vivo em minha própria luz, reabsorbo de I em mim as flamas que de mim aparecem. Eu não sei o del da felicidade que recebe; freqüentemente eu sonhei aquele que roubo devo ser mais delicioso do que aceitando.

Que é minha pobreza: minha mão nunca descansa para dar. Este é meus envies: para ver os olhos que esperam com avidity e noites em vela ardente. Malaventurados aqueles que você dá! Oh, eclipses de meu sol! Oh, ansiando ansiar para! Oh, fome todo-consumindo dentro do hartura! Fazem exame de mim: mas toque I pelo menos sua alma? Entre dar e aceitar a média um abyss: o abyss o menor é o mais difícil de conservar.

De minha beleza traz adiante uma fome: Eu quis danificar àqueles àqueles que eu ilumino, e ao rob àqueles àqueles que excesso dos presentes. É tanto minha fome do badness! Para aposentar a mão quando uma outra mão estender já para ela; ao vacillate como a cascata antes de cair headlong - é tanto minha fome do badness! Tal vingança imagina meu fullness; tal badness incubates meu solitude.

Minha alegria à elasticidade morreu pela força de dar, meu virtue começa cansada dse por seu mesmo exuberance! Quem dá sempre, exposto deve perder o pudor; a quem sempre distribui, a mão e o coração são encallecen de distribuir a ele tanto quanto. Meus olhos não são inundados já dos rasgos antes do shame de que pedem; minha mão tornou-se endurecida, já não sente o tremor das mãos já completamente. Onde eram os rasgos de meus olhos e do finery de meu coração? Oh, solitude dos generosos! Oh, o silêncio de que brilha!

Volta de muitos sóis nos espaços vazios. A tudo o que é escuro fale-lhe com sua luz, - para mim fecha acima. Ay, é assim enemistad da luz de encontro a que brilha: ruthless segue sua maneira! Unjust dentro mais profundamente de seu coração de encontro o que quer que brilha: frio para sóis: assim toda a caminhada dos sóis. Semelhanças aos furacões, sóis da mosca por suas órbitas.

Seguem em sua vontade inexorable: esse é seu coldness. Ay, somente você, obscuridade e nocturnal, você extrai o calor de que brilha, only você bebe o leite e o consolation dos ubres da luz! Ay, o gelo que me cerca, gelo embraces minha mão Ay, em mim é o thirst, que se torna fraco por seu thirst! Realiza-se na noite: ay, isso eu devo ser luz! E thirst da coisa nocturnal! E solitude!

Realiza-se na noite: por este tempo traz adiante de mim meu desejo, como uma fonte. - Falar é que desejo. Realiza-se na noite: por este tempo todas as molas falam a mais fort. E também minha alma é uma fonte saltando. Realiza-se na noite: por este tempo acorde as canções dos amantes, e também minha alma é a canção de um amante.?

The song at night
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
? It is at night: by this time all the springs speak to more fort. And also my soul is a spring. It is at night: only now all the songs of the lovers awake. And also my soul is the song of a lover. Insatisfecho is in me something, something insatiable, that it wants to speak. There is in me a love anxiety, that also speaks the language of the love.

Light I am: Ay, if outside night! But that one is my solitude, to be surrounded of light. Ay, if I were night and the dark! How it was going to suck of the chests of the light! Even to you bendecería, small sparkling stars, fireflies of the sky! Your gifts of light would give the happiness me. But I live in my own light, I reabsorbo in me the flames that of me appear. I do not know the happiness del that receives; frequently I have dreamed that robbing must be more delightful than accepting.

In that it is my poverty: my hand never rests to give. This one is my envies: to see eyes that wait with avidity and nights in yearning candle. Malaventurados those that you give! Oh, eclipses of my sun! Oh, yearning to yearn for! Oh, all-consuming hunger within the hartura! They take from me: but touch I at least his soul? Between giving and accepting average an abyss: the smallest abyss is most difficult to save.

Of my beauty it brings forth a hunger: I wanted to damage to those to those who I illuminate, and to rob to those to those who overflow of gifts. So much is my hunger of badness! To retire the hand when another hand already extends towards her; to vacillate like the cascade before falling headlong - So much is my hunger of badness! Such revenge imagines my fullness; such badness incubates my solitude.

My joy to give died by force of giving, my virtue got tired of itself by its same exuberance! Who always gives, exposed she is to lose the pudor; to who always it distributes, the hand and the heart are encallecen of distributing to him as much. My eyes are not flooded already of tears before the shame of which they request; my hand has become hardened, no longer feels the tremor of the hands already full. Where was the tears of my eyes and the finery of my heart? Oh, solitude of the generous ones! Oh, silence of which shines!

Many suns turn in the empty spaces. To everything what is dark speak to him with its light, - for me they shut up. Ay, thus is enemistad of the light against which it shines: ruthless it follows its way! Unjust in more deep of its heart against whatever it shines: cold towards suns: thus all the suns walk. Resemblances to hurricanes, fly suns by their orbits.

They follow in its inexorable will: that one is its coldness. Ay, only you, dark and the nocturnal ones, you extract heat of which shines, only you drink the milk and consolation of ubres of the light! Ay, ice that surrounds to me, ice embraces my hand Ay, in me is thirst, that becomes weak by your thirst! It is at night: ay, that I must be light! And thirst of the nocturnal thing! And solitude!

It is at night: by this time it brings forth of me my desire, as a source. - To speak is what desire. It is at night: by this time all the springs speak to more fort. And also my soul is a jumping source. It is at night: by this time wake up the songs of the lovers, and also my soul is the song of a lover.?

Songen på natten
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
? Det äger rum på natten: vid denna alla tid fjädrar talar till mer fort. Och också är min soul en fjädra. Det äger rum på natten: endast nu vaknar alla songs av vännerna. Och också är min soul songen av en vän. Insatisfecho är i mig något, något som är omättlig, som den önskar att ska tala. Det finns i mig en förälskelseångest, det talar också språket av förälskelsen.

Tända I-förmiddagen: Ay om utvändig natt! Men den är min ensamhet, att omges av ljust. Ay, om jag var natten och mörkret! Hur det gick att suga av bröstkorgarna av det ljust! Even till dig bendeceríaen, lilla sparkling stjärnor, fireflies av skyen! Dina gåvor av ljus skulle give lyckan mig. Men jag bor i mitt egna ljust, I-reabsorbo i mig flammar det av mig syns. Jag vet inte lyckadelen som mottar; vanligt har jag dreamed det som rånar, måste vara mer ljuv än acceptera.

Däri är det mitt armod: mitt räcka vilar aldrig för att ge sig. Denna är min avund: att se synar att väntan med avidity och på nätterna i längtanstearinljus. Malaventurados de som du ger! Oh förmörkelser av min sun! Oh som trängtar för att trängta för! Oh som all-konsumerar hunger inom harturaen! De tar från mig: men handlag I åtminstone hans soul? Mellan att ge och att acceptera genomsnitt en avgrund: den minsta avgrunden är svårast till räddningen.

Av min skönhet kommer med det framåt en hunger: Jag önskade att skada till de till de, som jag exponerar, och att råna till de till de som överflöd av gåvor. Så mycket är min hunger av dåligheten! Att avgå räcka, när another räcker redan, fördjupa in mot henne; till vacillatenågot liknande kaskaden, innan att falla handlöst - är så mycket min hunger av dåligheten! Sådan hämnd föreställer min fullständighet; den sådan dåligheten kläcker min ensamhet.

Min glädje till give dog vid styrka av att ge sig, min förtjänst får tröttad av honom av dess samma överdåd! Vem ger sig alltid, utsatt ska hon förlora pudoren; till vem det fördelar alltid, är räcka och hjärtan encallecen av att fördela till honom så mycket. Mitt synar ar inte översvämmade redan av revor för skammen som de ber av; mitt räcka har blivit härdat, ej längre känselförnimmelser som jordskalvet av räcker redan mycket. Var var revorna av mitt synar och stassen av min hjärta? Oh ensamhet av de generösa! Oh, tystnad av som sken!

Vänd för många suns i de tomma utrymmena. Till allt vad är mörkret, tala till honom med dess ljust, - för mig stänger sig de upp. Ay är således enemistad av det ljust mot vilket det sken: hänsynslöst följer det dess långt! Orättvist in djupare av dess hjärta mot allt vad det sken: förkylning in mot suns: således går alla suns. Likhetar till orkaner, klipska suns vid deras omlopp.

De följer i dess ska obevekligt: den är dess coldness. Ay, endast du, mörkret och de nattliga, dig extraktet värmer av vilka sken, only du dricker mjölka och tröstn av ubres av det ljust! Ay is, som omger till mig, is omfamnar mitt räcker Ay, i mig är törstar, som blir svagt vid ditt törstar! Det äger rum på natten: ay det måste jag vara ljus! Och törsta av det nattliga tinget! Och ensamhet!

Det äger rum på natten: vid denna tid kommer med det framåt av mig min lust, som en källa. - Att tala är vad lust. Det äger rum på natten: vid denna alla tid fjädrar talar till mer fort. Och också är min soul en banhoppningkälla. Det äger rum på natten: vid detta tidvak upp songsna av vännerna och också min soul är songen av en vän.?

Песня на ноче
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
? Оно на ноче: к это время все весны говорят к больше форта. И также моей душой будет весна. Оно на ноче: только теперь все песни любовников просыпаются. И также моей душой будет песня любовника. Insatisfecho в мне что-то, что-то ненасытным, которое оно хочет для того чтобы поговорить. Будет в мне тревожность влюбленности, то также говорят язык влюбленности.

Свет я являются следующими: Ay, если внешняя ноча! Но то одно будет моим уединением, быть окруженным света. Ay, если я был ночой и темнотой! Как оно шло всосать комодов света! Выровняйте к вам bendecería, малые сверкная звезды, светляков неба! Ваши подарки света дали бы счастью меня. Но я живу в моем собственном свете, reabsorbo I в мне пламена которые меня появляются. Я не знаю del счастья получает; част я мечтал то разбойничая должен быть delightfulее чем принимающ.

В что будет моей скудостью: моя рука никогда не отдыхает для того чтобы дать. Это одно будет моими завистливостями: увидеть глаза ждут с avidity и ночами в yearning свечке. Malaventurados те вы даете! Oh, затмения моего солнца! Oh, yearning yearn для! Oh, вс-уничтожая голод в пределах hartura! Они принимают от меня: но касание iий по крайней мере его душа? Между давать и признавать средний хлябь: самая малая хлябь самая трудная для того чтобы сохранить.

моей красотки оно приносит вперед голод: Я хотел повредить к тем к тем я освещаю, и к rob к тем к тем которые переполнение подарков. So much мой голод badness! Выбыть руку когда другая рука уже удлинит к ей; к vacillate как каскад перед падать headlong - so much мой голод badness! Такой реванш представляет мою наполненность; такой badness инкубирует мое уединение.

Моя утеха к податливости умерла усилием давать, мой добродетель получила утомлянной себя своим таким же exuberance! Всегда дает, после того как я подвергла действию она должна потерять pudor; к всегда оно распределяет, рука и сердце encallecen распределять к ему как много. Мои глаза не затоплены уже разрывов перед стыдом of which они спрашивают; моя рука была затвердетой, no longer не чувствует тремор рук уже вполне. Где были разрывы моих глаз и finery моего сердца? Oh, уединение великодушно одних! Oh, безмолвие of which shines!

Поворот много солнец в пустых космосах. К всему темно поговорите к ему с своим светом, - для меня они закрывает вверх. Ay, таким образом будет enemistad света против которого оно светит: ruthless оно следует за своей дорогой! Неправосудно внутри более глубоко своего сердца против оно светит: холод к солнцам: таким образом полностью прогулка солнец. Resemblances к ураганам, солнцам мухы их орбитами.

Они следуют за в свою неумолимую волю: то одно будет своей холодностью. Ay, только вы, темнота и nocturnal одни, вы извлекаете жару of which shines, только вы выпиваете молоко и утешение ubres света! Ay, лед которое окружает к мне, лед обнимает мою руку Ay, в мне будет жаждой, которая будет слабой вашей жаждой! Оно на ноче: ay, то я должен быть светом! И жажда вещи nocturnal! И уединение!

Оно на ноче: к это время оно приносит вперед меня мое желание, как источник. - Поговорить желание. Оно на ноче: к это время все весны говорят к больше форта. И также моей душой будет скача источник. Оно на ноче: к это время wake up песни любовников, и также моей душой будет песня любовника.?

Het lied bij nacht
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
? Het is bij nacht: tegen die tijd spreken alle lentes aan meer fort. En ook is mijn ziel de lente. Het is bij nacht: slechts nu alle liederen van de wakkere minnaars. En ook is mijn ziel het lied van een minnaar. Insatisfecho is in me iets, onverzadigbaar iets, die het wil spreken. Er is in me een liefdebezorgdheid, die ook de taal van de liefde spreekt.

Licht ben ik: Ay, als buitennacht! Maar dat één is mijn te omringen solitude, van licht. Ay, als ik nacht en dark was! Hoe het van de borst van het licht ging zuigen! Zelfs aan u bendecería, kleine fonkelende sterren, fireflies van de hemel! Uw giften van licht zouden het geluk me geven. Maar ik leef in mijn eigen licht, verschijnt reabsorbo van I in me de vlammen dat van me. Ik ken niet het geluk del dat ontvangt; vaak heb ik gedroomd dat roven verrukkelijker moet zijn dan goedkeurend.

In zoverre dat het mijn armoede is: mijn hand rust nooit om te geven. Dit één is mijn afgunst: om ogen te zien die met avidity en nachten in hunkerende kaars wachten. Malaventurados die die u geeft! Oh, verduisteringen van mijn zon! Oh, hunkerend aan yearn voor! Oh, alle-verbruikt honger binnen hartura! Zij nemen uit me: maar aanraking I minstens zijn ziel? Tussen het geven van en het goedkeuren van gemiddelde een kloof: het kleinste kloof is het moeilijkst te sparen.

Van mijn schoonheid brengt het vooruit een honger: Ik wilde aan die aan hen die ik verlicht, en aan rob aan die aan hen beschadigen die overstroming van giften. Zo veel is mijn honger van badness! Om de hand terug te trekken wanneer een andere hand reeds zich naar haar uitbreidt; aan vacillate zoals de cascade alvorens headlong te vallen - zo veel is mijn honger van badness! Dergelijke wraak veronderstelt mijn volheid; dergelijke badness broedt mijn solitude uit.

Mijn te geven vreugde gestorven door kracht van het geven, mijn deugd werd vermoeid van zich door zijn zelfde exuberance! Who geeft altijd, blootgesteld moet zij pudor verliezen; aan wie altijd het verdeelt, zijn de hand en het hart encallecen van het verdelen aan hem zoals veel. Mijn ogen zijn niet reeds overstroomd van scheuren vóór de schande waarvan zij vragen; mijn hand is verhard geworden, voelt reeds niet meer de trilling van het handenhoogtepunt. Waar waren de scheuren van mijn ogen en finery van mijn hart? Oh, solitude van de grootmoedige! Oh, de stilte waarvan glanst!

Vele zonnen draaien in de lege ruimten. Aan alles wat donker is spreek aan hem met zijn licht, - voor me zwijgen zij. Ay, is dus enemistad van het licht waartegen het glanst: ruthless volgt het zijn manier! Onrechtvaardig in meer diep van zijn hart tegen wat het glanst: koude naar zonnen: aldus al zonnengang. Gelijkenissen aan orkanen, vliegzonnen door hun banen.

Zij volgen in zijn onverbiddelijk zullen: dat één is zijn koude. Ay, slechts u, dark en de nocturnal, u hitte waarvan glanst haalt, slechts u drinkt de melk en consolation van ubres van het licht! Ay, ijs dat de randen aan me, ijs mijn hand Ay omhelst, in me is dorst, die door uw dorst zwak wordt! Het is bij nacht: ay, dat moet ik licht zijn! En dorst van het nocturnal ding! En solitude!

Het is bij nacht: tegen die tijd brengt het van me vooruit mijn wens, als bron. - Spreken is wat wens. Het is bij nacht: tegen die tijd spreken alle lentes aan meer fort. En ook is mijn ziel een springende bron. Het is bij nacht: tegen die tijd kielzog omhoog de liederen van de minnaars, en ook mijn ziel het lied van een minnaar. zijn?

الأغنية في ليلة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
? هو في ليلة: ب هذا وقت يتكلّم [ألّ ث] نوابض إلى كثير حصن. وأيضا روحي نابض. هو في ليلة: فقط الآن يوقظ [ألّ ث] أغنيات من العاشقات. وأيضا روحي الأغنية من عاشقة. [إينستيسفش] في ي شيء, شيء غيرشبع, أنّ هو يريد أن يتكلّم. هناك في ي حالة حبّ حالة قلق, أنّ أيضا يتكلّم اللغة من الحالة حبّ.

ضوء أنا: [أي], إن ليلة خارجيّة! غير أنّ أنّ واحدة عزلتي, أن يكون أحطت من ضوء. [أي], إن أنا كنت ليلة والظلام! كيف هو كان ذهب أن يمصّ من القفص صدر من الضوء! ساويت إلى أنت [بندسرا], صغيرة يتلألأ نجوم, يراعة من السماء! أعطى هباتك الضوء السعادة ي. غير أنّ يعيش أنا في ي خاصّة ضوء, أنا [ربسربو] في ي الألهاب أنّ من ي يظهر. أنا لا أعرف السعادة [دل] أنّ يستلم; غالبا قد [درمد] أنا أنّ يسرق ينبغي كنت أكثر مبهجة من يقبل.

داخل أنّ هو فقري: يستريح يدي أبدا أن يعطي. هذا واحدة غيرتي: أن يرى أعين أنّ ينتظر مع جشع وليال في شمعة مشتاق إلى. [ملفنتثردوس] أنّ أنّ أنت تعطي! [أه], كسوفات من شمسي! [أه], يتوق أن يتوق ل! [أه], [ألّ-كنسومينغ] حالة جوع ضمن ال [هرتثرا]! هم يأخذون من ي: غير أنّ لمس [إي] على الأقلّ روحه? بين يعطي ويقبل معدل هاوية: الهاوية صغيرة أكثر يصعب أن ينقذ.

من جمالي يحضر هو فصاعدا حالة جوع: أنا أردت أن يضرّر إلى أنّ إلى أنّ الذي أنا أضيء, وإلى ربة إلى أنّ إلى أنّ الذي طفح الهبات. كثيرا حالت جوعي ال [بدنسّ]! أن يتقاعد اليد عندما يمدّد آخر يد سابقا نحو ه; إلى [فسلّت] مثل الشلال قبل يسقط بطيش - كثيرا حالت جوعي ال [بدنسّ]! يتخيّل هذا إنتقام إمتلاءي; يحضن هذا [بدنسّ] عزلتي.

مات سعادتي إلى مرونة بقوة من يعطي, فضيلتي يحصل يتعب من بنفسي ب ه نفسه وفرة! الذي دائما يعطي, يعرض هو أن يخسر ال [بودور]; إلى الذي دائما هو يوزّع, اليد والقلب [إنكلّسن] من يوزّع إلى ه مثل كثير. لا يفاض أعيني سابقا من دموع قبل العار [أف وهيش] هم يرجوون; قد أصبح يدي يقسي, [نو لونجر] يشعر الرجفة من الأيادي سابقا تماما. أين كانوا الدموع من أعيني والفرن من قلبي? [أه], عزلة من الكريمة أحد! [أه], حالة سكون [أف وهيش] [شينس]!

كثير شموس دورة في ال يخلو فراغات. تكلّمت إلى كلّ شيء ماذا يكون مظلمة إلى ه مع ضوءه, - ل ي هم يغلقون فوق. [أي], لذلك [إنميستد] من الضوء ضدّ أيّ هو يلمع: قاسية يتبع هو طريقه! جائرة داخل أكثر عميقا من قلبه ضدّ ماذا يلمع هو: برد نحو شموس: لذلك [ألّ ث] شموس مشية. أشباه إلى أعاصير, ذبابة شموس بمداراتهم.

هم يتبعون في إرادته قاسية: أنّ واحدة بروده. يستخرج [أي], فقط أنت, ظلام والليليّة أحد, أنت حرارة [أف وهيش] [شينس], إلاّ أنّ أنت تشرب اللبن ومواساة ال [أوبرس] من الضوء! يعتنق [أي], جليد أنّ يحيط إلى ي, جليد يدي [أي], في ي حالة عطش, أنّ يصبح ضعيفة بحالت عطشك! هو في ليل: [أي], أنّ أنا ينبغي كنت ضوء! وحالة عطش من الشيء ليليّة! وعزلة!

هو في ليلة: ب هذا وقت يحضر هو فصاعدا من ي رغبتي, كمصدر. - أن يتكلّم ماذا رغبة. هو في ليلة: ب هذا وقت يتكلّم [ألّ ث] نوابض إلى كثير حصن. وأيضا روحي ييقفز مصدر. هو في ليل: أفقت ب هذا وقت الأغنيات من العاشقات, وأيضا روحي يكون الأغنية من عاشقة.?